Użyła munduru brata, wojskowych butów wuja i hełmu żołnierza z Belgii, by wystąpić jako personifikacja wojny. Recital prezentowała m.in. na Berlińskiej Scenie Narodowej. Tańce z lat 1928–1933 przyniosły jej rozgłos i uznanie.
Związała się z Bractwem Włóczęgów (Bruderschaft der Vagabunden), przyjaźniąc z twórcą i ideologiem ruchu Gregorem Gogiem i jego żoną Anni Geiger-Hof. W czasopiśmie ruchu – „Wieści” (Der Kunde) – publikowano jej reportaże, wiersze i opowiadania. W 1929 wzięła udział w zielonoświątkowym Międzynarodowym Kongresie Włóczęgów w Stuttgarcie. Tam, podczas wystawy, zaprezentowała swoje rysunki i wycinanki. Pierwsze książki, wszystkie z rysunkami jej autorstwa, ukazały się w Stuttgarcie w wydawnictwie Bractwa Włóczęgów. Były to: Ballada o nędzy (Ballade vom Elend, 1927), Teatr lalek i inne ciekawe historie (Kasperltheater und andere nachdenkliche Geschichten, 1929) i powieść Michael Arpad i jego dziecko. Los dziecka w drodze (Michael Arpad und sein Kind. Kinderschicksal auf der Landstrasse, 1930). Publikacje trafiły na listę książek zakazanych w III Rzeszy.