W 1933 odmówiła przyjęcia tytułu Narodowej Artystki Rzeszy, będąc świadomą zmian w Niemczech i przyszłych trudności związanych z żydowskim pochodzeniem męża. Decyzję o emigracji do Szwajcarii przyśpieszyły narodziny córki oraz zaangażowanie społeczne małżonków. Z kilkumiesięczną córką Jo wyjechała do Zurichu, gdzie jej mąż już pracował w Schauspielhaus jako aktor i reżyser.
W Szwajcarii kierowała robotniczym agitacyjno-propagandowym zespołem „Nowy Chór”, z którym jeździła na występy w całym kraju. Ceniono jej inscenizacje Uwaga – dzieci! (Vorsicht, Kinder!) i Czerwona nić (Der Rote Faden).
Po 1933 rzadko pokazywała się jako tancerka. W 1935 wystąpiła z recitalem na scenach Schauspielehaus i Volkbühne w Zurichu, zastępując sławną wówczas Alessandrę Moissi. Występ powtórzyła w 1947 w mniejszej sali. W 1935 tańczyła w Zurychu i w Klubie Nauczycielskim w Paryżu. Z pieśniarzem Ernstem Buschem wykonała program Pieśni naszych czasów.