Powstał trójnawowy kościół o wysokości sklepienia 12 metrów. Kościół został poświęcony w Dzień Wniebowstąpienia w 1240 roku. Chociaż powstał na polecenie króla, to jednak Henryk III zmienił życzenie i został pochowany w Opactwie Westminsterskim.
Po likwidacji zakonu Templariuszy w 1307 r. król Edward II przejął kościół na własność skarbu koronnego. Potem kościół został przekazany zakonowi szpitalników imienia św. Jana, który wydzierżawił go londyńskim stowarzyszeniom prawniczym Inns of Court. W 1540 r. kościół ponownie przeszedł na własność korony, kiedy król Henryk VIII wydał zakaz działalności zakonu joannitów w Anglii i skonfiskował ich majątek. Henryk VIII, już jako głowa kościoła anglikańskiego, mianował księdza-opiekuna świątyni nadając mu tytuł „Mistrza Świątyni”.
W 1608 roku król Jakub I nadał dwóm stowarzyszeniom prawniczym wieczyste prawo do korzystania z kościoła, pod warunkiem, że będą utrzymywać budynek.
Pod koniec XVII wieku kościół został odnowiony przez Christophera Wrena, który dokonał znaczących zmian we wnętrzu, w tym dobudowania prezbiterium i zainstalowania pierwszych organów. Po renowacji wiktoriańskiej w 1841 roku ściany i sufit zostały w stylu neogotyckim, próbując przywrócić pierwotny wygląd kościoła.