Pod koniec XVII wieku do Sadownego dotarli też osadnicy kurpiowscy z Puszczy Zielonej, zasiedlający za sprawą biskupów płockich opustoszałą po wojnach północnych pobliską Puszczę Białą.
W 1527 Sadowne liczyło 115 mieszkańców. W 1564 mieszkało tu 225 osób, jednak po wybuchu epidemii morowego powietrza (1583) zostało tylko 80 osób. Wieś nawiedzały epidemie cholery, więc dopiero w XVIII wieku liczba mieszkańców zaczęła wzrastać. W 1797 wieś Sadowne dostała się pod panowanie Austrii. Taka sytuacja trwała do czasu dotarcia przez Napoleona Bonaparte do Polski (1809). Potem Sadowne należało do Księstwa Warszawskiego. W latach 1813–1814 było pod tymczasowym nadzorem rosyjskim. W 1815 stało się częścią Królestwa Polskiego.
Od 1821 region sadowieński należał do posiadłości Stanisława Kostki Zamoyskiego, który dobra te uzyskał w wyniku zamiany za twierdzę w Zamościu z carem Aleksandrem I. W 1824 Stanisław Zamoyski odstąpił dobra synowi Andrzejowi Zamoyskiemu. Ściągani przez niego niemieccy koloniści (ewangelicy) karczowali i osuszali niezagospodarowane dotąd lasy i mokradła w północnej części regionu. Osadnicy liczniej pojawiali się od 1829, tworząc nowe wsie i osady.