Kerris, również pracownik Departamentu LFA. LFA podlegał Ministerstwu Lotnictwa Rzeszy. Przed przystąpieniem do budowy docelowej rakiety, zbudowano pomniejszone wersje, o średnicy kadłuba wynoszącej 5 cm, które napędzane były silnikami rakietowymi na paliwo stałe firmy Rheinmetall-Borsig. Ich próby w locie pozwoliły dopracować szczegóły i rozpocząć prace nad docelowym aparatem. Ministerstwu Lotnictwa Rzeszy zamówiło w firmie Ardeltwerke Eberswald z Wrocławia, budowę 25 rakiet. Pierwszy start gotowej rakiety odbył się na poligonie ośrodka badawczego Luftwaffe w Łebie. Nie jest jasna data pierwszego odpalenia F-25. Według niektórych źródeł, próby rozpoczęto w kwietniu 1943 roku, według innych, w lipcu 1944 roku. Do lata 1944 roku, wystrzelono co najmniej cztery rakiety. Uzyskane rezultaty miały posłużyć do weryfikacji danych pozyskanych podczas badań tunelowych. Do odpalenia pocisku wykorzystywano wyrzutnię szynową, której położenie można było regulować względem pionu pod kątem od 10° do 30°. Rakiety od początku nastręczały konstruktorom problemów technicznych.