Z powodu braku możliwości technicznych ich rozwiązania, a szczególnie ze względu na zbyt małą prędkość maksymalną pocisku, nie pozwalającą na uzyskanie wartościowych danych w ramach prowadzonych badań, cały program F 25 został zakończony, skupiono się natomiast na większym i szybszym pocisku Feuerlilie F 55. Konstrukcja thumb|left|300px|Rysunek F-25 Feuerlilie Poszczególne egzemplarze różniły się pomiędzy sobą detalami z powodu zmian, wprowadzanych na bieżąco po każdym locie. Opierając się na konstrukcji pocisku znalezionego przez amerykański wywiad tuż po zakończeniu wojny w Bad Harzburg, przyjmuje się, iż F-25 napędzany był pojedynczym silnikiem rakietowym RI 502 na paliwo stałe, którym był dwuetylen dwuazotanu glikolu etylowego. Silnik miał długość 87,5 cm, średnicę 13 cm, ważył 17,5 kgWartość tę można uznawać tylko jako masę pustego silnika - wg innych danych, np. OP-1666 German Explosive Ordnance vol. 1, USA, 11 czerwca 1946, s. 225, jest to masa paliwa, a nie całego silnika.. Jednostka dysponowała ciągiem średnim rzędu 4,9 kN (500 kG) przez 6 sekund, co pozwalało teoretycznie na uzyskanie prędkości maksymalnej 220 m/s (792 km/h)OP-1666 German Explosive Ordnance vol. 1 op. cit., s. 225, pułapu maksymalnego 3000 metrów i zasięgu w locie poziomym rzędu 5000 m. Silnik wyposażony był w dwie, niewielkie dysze wylotowe.