Pracował jako wikariusz w Skarlinie, Szotlandzie, Wąbrzeźnie i Koronowie. W 1913 roku został członkiem Towarzystwa Naukowego w Toruniu. W lutym 1916 roku został wikariuszem w parafii św. Jakuba Apostoła w Toruniu. Będąc w Toruniu włączył się w nurt politycznego życia społeczno-kulturalnego w Toruniu. Włączył się tajne nauczanie języka polskiego w szkółkach parafialnych w latach 1917–1919. W sierpniu 1917 roku stworzył tajną I Drużynę Skautów im. Tadeusza Kościuszki, działającą pod egidą Stowarzyszenia Młodzieży Męskiej pw. św. Alojzego. Wspierał finansowo oraz udostępnił salę parafialną Bractwu św. Alojzego. Wraz z ks. Józefem Wysińskim wspierał działalność założonego w maju 1918 roku Pomorskiego Towarzystwa Opieki nad Dziećmi – towarzystwa założonego przez ks. Henryka Szumana, zajmującego się umieszczaniem sierot i dzieci opuszczonych w rodzinach zastępczych i ochronkach katolickich. 17 listopada 1918 roku ks. Pączek został wybrany do Rady Robotniczej. Ponadto znalazł się w zarządzie toruńskiego oddziału Powszechnego Towarzystwa Pedagogicznego, założonego w kwietniu 1918 roku w Poznaniu. W 1919 roku należał do Komisji ds. Wyznaniowych i Szkolnych Polskiej Rady Ludowej. Komisja przyczyniła się do otworzenia szkół poniemieckich w odrodzonej Polsce i wprowadzeniu polskich programów nauczania.