Wiosną 1923 przebywała w Orzechówku koło Radomska. Pracowała wówczas w szkole powszechnej w Dziepółci. Brała udział w kursach dokształcających dla nauczycieli w kierunkach przyrodniczo-geograficznym (w lipcu 1923 w Małkini) i fizyko-matematycznym (w sierpniu 1923 w Mławie).
Zachował się jej pamiętnik z okresu działalności w harcerstwie, akcji plebiscytowej, powstań śląskich oraz pracy nauczycielki (1918–1923).
W 1926 wyszła za mąż za Jana Piotra Popowicza (1900–1987) i zamieszkała w Maluszynie. W 1936 przeprowadzili się do Wolborza. Od września 1939 mieszkała z mężem i dziećmi w Stanisławowie.
W czasie okupacji sowieckiej podczas II wojny światowej pełniła obowiązki zastępczyni dyrektora ds. pedagogicznych w szkole pod Stanisławowem. W czerwcu 1941 zachorowała. Leczyła się w klinice onkologicznej we Lwowie.
Po 1945 mieszkała z mężem w Szczytnie.
Została pochowana na cmentarzu przy ul.