Inne oddziały postanowiły walczyć dalej. W głąb Puszczy Augustowskiej ruszyły grupy 110 pułku ułanów podpułkownika Jerzego Dąbrowskiego i część 102 pułku ułanów rotmistrza Sołtykiewicza. 24 września rozgorzały walki oddziałów polskich z jednostkami pancernymi wroga i kawalerią, chciały one otoczyć i zniszczyć polskie zgrupowanie. Walki toczyły się pod Krasnym Borem oraz w rejonie Dolistowa Dużego nad Biebrzą.

Zgrupowanie polskie, ciągle atakowane przez wojska bolszewickie, poniosło duże straty. Najbardziej ucierpiał szwadron rotmistrza Bolesława Moczulskiego. Oddział ten został rozbity, a jego dowódca zginął. Wielu ułanów 110 pułku dostało się do niewoli.

W nocy z 24 na 25 września resztkom 110 pułku udało się oderwać od nieprzyjaciela i dotrzeć do drogi prowadzącej do Łomży. Pułkownik Dąbrowski, ciężko chory postanowił wówczas rozwiązać pułk. Nie widział dalszej możliwości walki, gdyż tereny zajęte były już przez wojska bolszewickie i niemieckie.