Po pierwszych sukcesach do Ljudevita przyłączyli się Timoczanie (uchodzący na zachód przez Bułgarami), Kraincy, Gedczanie oraz część Karantan. Następca Kadolaha, Baldryk, walczył późnym latem 819 r. na linii Drawy. W tym samym roku doszło do bitwy na Kupie, w której Ljudevit pokonał księcia Chorwacji Dalmatyńskiej, Bornę, mimo że na jego stronę przeszedł teść Ljudevita, Dragomuž, który w tej bitwie poniósł śmierć. Borna pod naporem wojsk Ljudevita miał wycofać się aż do Novego Vinodolskiego, skąd uszedł z życiem przy pomocy swojej drużyny. W grudniu Ljudevit napadł na księstwo Borny, lecz nie udało mu się zdobyć ufortyfikowanych osad. Po śmierci Borny w 821/822 r. tę samą politykę kontynuował jego następca i prawdopodobnie bratanek – Władysław. Wiosną 820 r. Frankowie rozpoczęli nowy najazd oddziałami zebranymi z Italii, Bawarii, Alemanii, Wschodniej Frankonii i Saksonii. Wojska nadeszły z trzech stron: armia Baldryka najechała dolinę Sawy, kolejne oddziały szły z Karantanii do Drawy, a trzecia armia przeszła przez Dolną Panonię. Na najsilniejszy opór Frankowie natrafili w Karantanii, ostatecznie jednak odnieśli zwycięstwo, po którym Karantanie i Kraincy odstąpili od dalszego udziału w walce.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Powstanie Ljudevita · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.