Sama technika i jej odmiany znana była w starożytności. W cesarstwie rzymskim w II–IV wieku popularne były szklane naczynia tak zwane fondi d’oro (wł. złote tła). Dna takich naczyń dekorowane były kompozycjami figuralnymi lub symbolicznymi rysowanymi igłą na złotych płatkach. Tło niebieskie lub zielone zalewano szkliwem. Eglomizację stosowano też w średniowieczu, stała się popularna na przełomie XVI i XVII wieku we Włoszech i w Niemczech.
Technikę tę stosowano także do zdobienia naczyń szklanych, tak zwanych zwischengoldglas (niem.). Były to naczynia dwuścienne. Na powierzchnię wewnętrznego naczynia szklanego nakładano folię złotą lub srebrną z narysowanym rylcem wzorem, a następnie umieszczano wewnątrz ściśle dopasowane drugie naczynie, aby zabezpieczyć dekorację. Szkła zdobione w ten sposób wytwarzane były na przełomie XVII i XVIII wieku w Czechach, później przez J.S. Menzla i J.J. Mildnera w końcu XVIII wieku. Warsztat Menzla w Cieplicach uprawiał metodę zdobnictwa polegającą na osadzeniu w ściankach naczyń szklanych medalionów, pod którymi na tle złotej folii widnieją czarne, malowane portrety sylwetkowe.