International Society of Blood Transfusion - obecnie z siedzibą w Amsterdamie).

Zarys historii organizacji krwiolecznictwa w Polsce

W XIX w. także polscy lekarze zajmowali się problematyką transfuzji krwi. Wśród nich należy wymienić: Ludwika Bierkowskiego (1801–1860), Polikarpa Girsztowta (1827–1877), Witolda Orłowskiego (1874–1966), Ludwika Rydygiera (1850–1920), a także Ludwika Hirszfelda (1884–1954), który we współpracy z Emilem von Dungernem (1867–1961) udowodnił, że dana grupa krwi jest stałą cechą osobniczą dla każdego człowieka i pozostaje niezmienna przez całe życie, a dziedziczenie grup krwi odbywa się w zgodzie z prawami Mendla.

Pierwszym ośrodkiem w Polsce zajmującym się problemami transfuzjologii był założony w 1935 roku Instytut Pobierania i Konserwacji Krwi w Warszawie. Rok później utworzono Ośrodek Przetaczania Krwi w Łodzi. Działania wojenne, podczas których wzrosło zapotrzebowanie na krew, przyśpieszyły po II wojnie światowej proces tworzenia krajowej służby krwi – w Łodzi powstaje wówczas pierwsza stacja przetaczania krwi.