Wprowadzanie transfuzji do praktyki medycznej przebiegało jednak powoli, gdyż zabieg ten często kończył się śmiercią pacjenta. Wynikało to z niedoskonałości samej procedury i stosowanych narzędzi, a także z braku wiedzy na temat niezgodności grup krwi.
Odkrycie grup krwi
Przełomem dla hematologii stało się odkrycie w 1901 roku przez austriackiego lekarza Karla Landsteinera (1868–1943) trzech grup krwi oraz określenie zasad bezpiecznego przetaczania krwi, za co w 1930 roku otrzymał on Nagrodę Nobla. Czwartą grupę AB w układzie grupowym, nazwanym później ABO, określili w 1902 roku Alfred Decastello (1872–1960) i Adrian Struli (1873–1964).
Odkrycie w 1940 roku przez Karla Landsteinera oraz amerykańskiego hematologa Aleksandra Wienera (1907–1976) białka związanego z antygenem grupowym Rh (dziś znanym jako antygen D), który odpowiada za grupę krwi Rh+, oznaczało prawdziwe włączenie transfuzji krwi do lecznictwa i stworzyło pewne podstawy współczesnej transfuzjologii. Zastosowanie cytrynianu sodu pozwoliło na przechowywanie krwi od 4 do 7 dni. Tak konserwowaną krew wykorzystywano w czasie I wojny światowej, a pierwsze banki krwi utworzone zostały przez armię brytyjską w 1916 roku. Miarą znaczenia krwiolecznictwa w świecie było powołanie w Paryżu w 1937 roku Międzynarodowego Towarzystwa Przetaczania Krwi (ang.