Według Manueli Meny Goya może nawiązywać do relacji innej pary: królowej Marii Ludwiki i młodego oficera gwardii królewskiej Manuela Godoya, którego poznała w 1784 roku.
Opis obrazu Tradycyjny tytuł obrazu nawiązuje do mitu o Herkulesie i Omfale. Bóg Apollo, przemawiając poprzez wyrocznię delficką, skazał Herkulesa za zabójstwo Ifitosa. Karą była utrata męskości, miał odpokutować winę jako niewolnik i zajmować się kobiecymi pracami. Omfale, królowa Lidii, kupiła go na targu niewolników, nie wiedząc, kim jest. W swoim pałacu złośliwie zmuszała herosa do noszenia kobiecych strojów i wykonywania tradycyjnie kobiecych czynności, naśmiewając się z niego i poddając go upokorzeniom. Dla żartu skradła i nosiła skórę lwa nemejskiego oraz maczugę Herkulesa. Herkules otrzymał także zadania dla herosa: musiał zgładzić smoka i zabić bandytę Syleusa.
Goya nie podejmuje próby poetyckiego, godnego przedstawienia klasycznych bohaterów. Scena jest groteskowa, a postaci anachroniczne: Herkules został przedstawiony jako renesansowy rycerz w zbroi od stóp do głów, zaś towarzyszące mu kobiety wyglądają jak barokowe damy. Heros siedzi na niskim stołku naprzeciw Omfale, na drugim planie miejsce zajmuje dama dworu.