Stąd sformułowanie dotyczące statusu języka musi zawierać zastrzeżenie co do jego relatywności względem równoczesnego poziomu udokumentowanych badań.
Osobnym zagadnieniem jest metodologia stosowana w ramach lingwistyki diachronicznej do dociekań nad ustalaniem pokrewieństw między językami. Niebezpieczeństwo wyciągnięcia zbyt szybkich lub łatwych wniosków może wynikać ze złej jakości danych wyjściowych i/lub nierzetelnych dotychczasowych analiz i/lub z zawężenia obszaru analizy (np. jedynie do słownictwa i jego etymologii).
Inny komentarz Holsta zwraca uwagę na zbieżność genealogicznych dociekań językoznawczych ze studiami etnologicznymi, w tym tymi dotyczącymi wędrówki ludów. „Gdy uda się, pomimo niesprzyjających temu często okoliczności, ustalić jakieś nowe pokrewieństwo między językami, do mozaiki historii ludzkości dodany zostaje kolejny kamyczek”. Podobny pogląd wyraził w połowie lat 30. XX w. norweski językoznawca : „Jeśli uda nam się kiedykolwiek połączyć buruszaski z jakąś grupą języków, będzie to miało rozstrzygające znaczenie dla zrozumienia wczesnej historii Azji Zachodniej”Cytat za J.H. Holst Die Herkunft des Buruschaski, 2017, s. 17..