Dotychczasowa niemożność wykazania genetycznej proweniencji buruszaskiego wiąże się zatem z brakiem wiedzy naukowej na temat pochodzenia samych Buruszów.
Podsumowując omówienie rozległych hipotez dotyczących pochodzenia buruszaskiego, Alexander D. Smyth wskazuje na prawdopodobną niemożność wykazania genealogii tego języka z przyczyn metodologicznych jeszcze innego rodzaju: jeżeli rzeczywiście istniało jakieś powiązanie między buruszaskim a jakąś rodziną językową, to było ono tak odległe w czasie, że nie da się już odtworzyć dowodów na istnienie takiego związku genetycznego. mały|235x235px|Aktualny zasięg większych skupisk języka buruszaskiego – dialekty hunza, nagir i yasin – w rejonie administrowanym obecnie (2021 r.) przez Pakistan.
Odmiany buruszaskiego Językiem buruszaskim jako rodzimym (pierwszym) posługują się Buruszowie, lud zamieszkujący doliny rzeki Hunza i rzeki Yasin w zachodniej części Karakorum. Ma on trzy odmiany dialektalne: yasin (w dolinie Yasinu), hunza (ukształtowany w obrębie dawnego państewka Hunza na północnym brzegu rzeki Hunza) i nagir (ukształtowany w dawnym państewku Nagir na południowym brzegu Hunzy), przy czym te dwa ostatnie są bardzo do siebie zbliżone, pod wieloma względami identyczne.