Biddulph, który jako jeden z pierwszych obszernie pisał o ludach zamieszkujących Hindukusz i zachodnie doliny Karakorum, twierdził stanowczo, że buruszaski (zwany przez niego „Boorishki”) jest tak odosobniony, tak wyjątkowy, że nie da się go połączyć z żadnym z okolicznych języków dardyjskich („It stands by itself and cannot be classed with any other Dard language.”), acz wspomina o próbach kojarzenia jego pochodzenia z Azją Centralną lub z językami turkijskimi. Leitner w Dardistan in 1866, 1886 and 1893 (wyd. 1893) określa buruszaski (zwany przez niego „Khajuna”, por. polskie Kandżut) pozostałością prehistorycznego języka („a remnant of a prehistoric language”) w sensie kolebki myśli ludzkiej wyrażonej poprzez język („the cradle, therefore, of human thought as expressed in language”). Morgenstierne ostrzegał w 1935 r. we wstępie do trzytomowego dzieła Lorimera, że usiłowania ustalenia genealogicznych powiązań między buruszaskim a innymi językami napotkają wielkie, może i niedające się pokonać trudności („great, perhaps insurmontable difficulties”). mały|299x299px|Grupy etniczne i rodziny językowe w Azji Środkowej (ok.