Janina Giżycka (ur. 16 maja 1877 w Wiktorówce w okolicach Kamieńca Podolskiego, zm. 24 września 1937 w Krakowie) – pielęgniarka w czasie I wojny światowej oraz III powstania śląskiego, działaczka społeczna i oświatowa.

Życiorys Przyszła na świat w majątku dziadków – Tytusa Leśniewicza i Joanny Giżyckiej. Była córką Jana Marka Giżyckiego (historyka i genealoga) oraz Modesty Laury z Leśniewiczów. Ojciec był właścicielem majątku Bogdanówka na Wołyniu. Janina miała dwóch braci: Iwona (ur. 1882) i Franciszka Józefa (ur. 1885) oraz siostrę – Julię Laurę. Była najstarsza z rodzeństwa.

Została wychowana w tradycjach patriotycznych. Początkowo uczyła się w domu, potem w Mitawie w niemieckiej wyższej szkole żeńskiej, zamienionej na rosyjskie gimnazjum. Organizowała kursy samokształcące, prowadziła tajne nauczanie języka polskiego dla dzieci i dorosłych. W 1894 wydalono ją ze szkoły z wilczym biletem i zasądzono areszt domowy za odmówienie udziału w nabożeństwie w intencji cara Aleksandra III. Rodzina straciła majątek i została wydalona z Rosji. Po śmierci cara Janina została objęta amnestią.