Status gatunku przez wiele lat był sporny. Od chwili pozyskania holotypu gatunek nie był obserwowany przez 177 lat – aż do 2006, w związku z czym bywał często synonimizowany z bekardą czarnogłową (Tityra inquisitor), jak np. w HBW (2004), gdzie bekardę białosterną uznano za formę pośrednią między T. i. albitorques a T. i. pelzelni, których obszary występowania zdają się nachodzić w miejscu typowym T. leucura, a holotyp za nietypowo upierzonego osobnika w szacie bliskiej ostatecznej (subadultus). Nie wiadomo, jak miałby powstać mieszaniec podgatunków bekardy czarnogłowej z białym ogonem, ponieważ u przedstawicieli ich obydwu sterówki są czarno-białe. Tityra leucura została wymieniona jako gatunek w 2016 na liście tworzonej przy współpracy autorów HBW z BirdLife International. W 2022 roku udało się sfotografować i sfilmować dorosłego samca i odtąd status gatunku nie budzi już wątpliwości i jest on powszechnie akceptowany.
Morfologia Długość ciała holotypu wynosi niecałe 18 cm, długość skrzydła – 102 mm, ogona – 65 mm (o 19 lat starsze źródło zawiera inne wartości, odpowiednio 101 mm i 63 mm), górnej krawędzi dzioba – 14,6 mm, skoku – niecałe 15 mm.