Holotyp miał być młodym samcem w trakcie pierzenia do szaty ostatecznej. Ma białe policzki i okolice pokryw usznych. Wierzch ciała i górna część piersi są szare, znacznie wyraźniej niż u bekardy czarnogłowej. Brak czarnego paska przedkońcowego na sterówkach. Są jasnoszare z około dwucentymetrowymi białymi paskami na początku chorągiewek wewnętrznych. Na końcu obecny szeroki biały pasek, nie kontrastuje ostro z resztą ogona. Carl Eduard Hellmayr uważał, że w procesie wzrostu pióra w komórkach brakowało melaniny. Ocenił też dziób jako niewykształcony w pełni – pod względem długości osiągnął jedynie około ⅓ rozmiaru właściwego dla blisko spokrewnionych bekard. Whittaker, który obserwował bekardę białosterną w 2006, potwierdził, że ta prócz białego ogona wydawała się mieć mniejszy dziób, przywodzący na myśl bekardziki Pachyramphus. Tęczówkę miała ciemnobrązową lub czarną.
Zasięg występowania Miejsce typowe położone jest około 120 km na południowy zachód od Porto Velho, stolicy stanu Rondônia. Obserwacje z kwietnia 2006 pochodzą z oddalonych o około 420 km terenów w południowo-wschodnim stanie Amazonas, z wilgotnych lasów terra firme ().