Pole zachodnie kopalni składało się z szybów: Carnall (odwadniający, zgłębiony w 1853 lub 1854 roku, zwieńczony 22-metrową murowaną wieżą), Krug (zgłębiony w latach 50. XIX wieku) i Prinz Schönaich, natomiast Pole Wschodnie to szyby: Poremba I i Poremba II, które rozpoczęto drążyć w 1869 roku oraz szyb Poremba III (budowa zakończona w 1875 roku) i Poremba IV (ukończony w 1890 roku). Kopalnia jako jedna z pierwszych dysponowała od XIX wieku własną bocznicą kolejową, w 1846 roku zakład został połączony z linią kolejową Wrocław–Mysłowice (zob. Kolej Górnośląska).

W 1869 roku, jako pierwsze na Górnym Śląsku, wzniesiono stalowe wieże szybowe na potrzeby zabrzańskiej kopalni nad szybami Poremba I i II. W celu zmiany systemu odwadniania w 1872 roku zamontowano pod ziemią dwie pompy tłokowe napędzane przez maszyny parowe, zasilane z podziemnej kotłowni, z której spaliny usuwano szybem Skalley (powstał w latach 50. XIX wieku). W 1885 roku przy szybach Poremba wzniesiono koksownię Poremba, która należała do Fryderyka Friedläendera – zasilał ją węgiel z kopalni Królowa Luiza. Od około 1887 roku instalowano oświetlenie elektryczne nawet do pojedynczych zabierek. Od 1888 roku zastosowano po raz pierwszy elektryczne lampy bateryjne. Kopalnia korzystała z dostaw prądu położonej przy zakładzie elektrowni.