Według danych przytaczanych przez Narodowy Instytut Dziedzictwa spośród 227 ha i 83 arów powierzchni miejscowości 181 ha i 86 arów znajdowało się w posiadaniu właścicieli Świerklańca.
Historia Sztuczne ruiny wzniesiono prawdopodobnie w XIX wieku jako element swobodnego założenia parkowego związanego z rezydencją Hencklów von Donnersmarcków w Świerklańcu. Ich forma nawiązywała do średniowiecznej architektury obronnej i odpowiadała romantycznej modzie na umieszczanie w ogrodach budowli pozorujących zabytki z odległej przeszłości.
Według materiałów gminy Świerklaniec budowla powstała z inicjatywy Guida Henckla von Donnersmarcka. Została usytuowana na wzgórzu w lesie położonym na wschód od Orzecha.
Sztuczne ruiny były charakterystycznym składnikiem parków krajobrazowych typu angielskiego. Budowano je w celu uzyskania określonego efektu estetycznego i kompozycyjnego, zwłaszcza gdy w obrębie założenia nie znajdowały się autentyczne pozostałości dawnych budowli. Mogły naśladować ruiny antyczne, gotyckie lub inspirowane architekturą pozaeuropejską.
W okresie międzywojennym w środkowej części dziedzińca ruin wzniesiono wieżę ciśnień. Narodowy Instytut Dziedzictwa nie podaje dokładnej daty budowy ani informacji o późniejszych losach tego elementu.