Pierwotna budowla nie zachowała się w całości. Nie są znane dokładny czas ani okoliczności zniszczenia większości jej murów. Narodowy Instytut Dziedzictwa wskazuje jedynie, że proces degradacji mógł nasilić się w drugiej połowie XX wieku.

2 maja 1966 roku pozostałości budowli wpisano do rejestru zabytków pod numerem 635/66 jako „ruiny zamku”.

Architektura Budowlę wzniesiono z kamienia łamanego i cegły, której użyto m.in. w obramieniu wejścia oraz łukach otworów okiennych. Jej forma odwoływała się do wyobrażonej architektury średniowiecznego zamku.

Pierwotne założenie miało rzut zbliżony do kwadratu. Składało się z murów otaczających wewnętrzny dziedziniec oraz czterech okrągłych baszt umieszczonych w narożnikach. Od zachodu znajdował się ryzalit, natomiast przy elewacji wschodniej przebiegał prostopadły mur z prostokątnym występem.

W elewacji północnej znajdowało się ostrołukowe wejście, po którego bokach umieszczono otwory przypominające strzelnice kluczowe. Otwory okienne w murach i basztach zamknięto łukami ostrymi, co podkreślało neogotycki charakter budowli.

Rozplanowanie i dekoracja obiektu nie wynikały z potrzeb obronnych.