O świcie polski batalion, z będącą w styczności 5/12 pp, wyrzucił z Szaciłek sowiecki 146 i 147 pułk strzelców. Natarcie wzmocniły też uderzeniem z południa inne pododdziały: kompania techniczna ppor. Józefa Świątkowskiego, wspierana ogniem 4 kompanii karabinów maszynowych ppor. Feliksa Leszczyńskiego z 15 pp, oraz 3 szwadron 3 pułku ułanów. W odpowiedzi, dowództwo sowieckiej 57 Dywizji Strzelców przerzuciło po kładkach na prawy brzeg Berezyny 496 i 497 pułk strzelców. Wzmocniły one obronę 145 pułku strzelców pod Jakimowską Słobodą. W ten rejon wycofywały się też wyparte z Szaciłek 146 i 147 pułk strzelców. W ten sposób obrona w rejonie Jakimowskiej Słobody składała się z pięciu pułków, co dawało około 2500 ludzi, wspieranych przez cztery baterie artylerii rozmieszczone na lewym brzegu Berezyny. thumb|Stanowisko bojowe d-cy 6/56 pp Wlkp. pod Jakimowską Słobodą Będące w pościgu kompanie kpt. Siudy zostały pod Jakimowską Słobodą zatrzymane gwałtownym ogniem broni maszynowej oraz artylerii. Jednocześnie Sowieci rozpoczęli kontratak. W walce obie strony ponosiły znaczne straty. Dowódca 14 Dywizji Piechoty gen. Daniel Konarzewski nakazał skierować w rejon walk II/56 pułku piechoty. Jednak ze względu na odległość, mógł on wspomóc walczący batalion dopiero za kilka godzin.