Włodzimierz Polański ukończył Cesarskie Liceum Aleksandryjskie (Императорский Александровский лицей) w Petersburgu w 1898 roku, ze specjalnością prawną. Następnie wstąpił do Lejb Gwardyjskiego Pułku Ułanów Jego Wysokości. Początkowo w Petersburgu, następnie stacjonował w Warszawie pod dowództwem m.in. generała Carla Gustafa Mannerheima, późniejszego regenta i prezydenta Finlandii. W pułku posiadał rangę porucznika, a dodatkowo od lipca 1912 do października 1913 otrzymał funkcję „młodszego pomocnika inspektora typografii w Warszawie” – czyli cenzora.
W 1913 roku Włodzimierz Polański podał się do dymisji „z przyczyn domowych”. Dymisja spowodowana była małżeństwem zawartym z Polką Leokadią z Włodarskich.
Zmobilizowany latem 1914 roku, Polański służył w Armii Kaukazu w randze sztabrotmistrza, przy Sztabie Głównym tej armii. Podczas I wojny światowej na froncie tureckim, gdzie kolejno awansował, aż do rangi pułkownika. Następnie po wybuchu rewolucji bolszewickiej, uczestniczył w tzw. „Białym Ruchu” (Белое Движение) pod dowództwem gen. Korniłowa, a następnie gen. Denikina. Brał udział w pierwszym marszu kubańskim, zwanym „marszem lodowym”.