Recenzje opublikowane po premierze były jednak bardzo pozytywne.
Kompozytor posłużył się uwerturą do Szczęśliwego oszukania, a w duecie Cyrusa i Amiry użył melodii z Demetriusza i Polibiusza.
Aria Chi disprezza gl'infelici jest jednym z najoryginalniejszych utworów napisanych przez Rossiniego, świadcząca o jego wielkim poczuciu humoru – gdzie solistka cały czas śpiewa na jednej tylko nucie. W wywiadzie, którego kompozytor udzielił niemieckiemu muzykowi i pedagogowi Ferdinandowi Hillerowi tak mówił o genezie arii:
Rossini wykorzystał muzykę z Cyrusa w Babilonii do orkiestrowego wprowadzenia w scenie więziennej w drugim akcie opery Elżbieta, królowa Anglii. Temat arii Amaltei La pace mia smarrita w Mojżeszu w Egipcie pochodzi też z Cyrusa.
Dalsze losy opery Po nieudanej premierze odbyły się jeszcze kolejne spektakle: 2 marca 1816 roku w Teatro San Luca (obecnie, po kilku renowacjach i odrestaurowaniu Teatro del Veneto Carlo Goldoni) w Wenecji z Benedettą Rosmundą Pisaroni; 19 maja 1817 roku w Teatro San Benedetto w Wenecji z udziałem Pisaroni; 21 lutego 1818 roku w Teatro degli Avvalorati w Livorno;