19 marca 1820 roku w Teatro San Carlo w Neapolu z udziałem Isabelli Colbran, Andrei Nozzariego, Giovanniego Davida i Michele Benedettiego. Poza Włochami znane są tylko spektakle w Monachium (1816), Wiedniu (1817), Weimarze (1822) i Dreźnie (1822), a także w Lizbonie i Londynie. Później dzieło popadło w zapomnienie.
Prawykonanie w czasach nowożytnych odbyło się w 1988 roku w Savonie z udziałem Danieli Dessì (Amira) i Ernesto Palacio (Baldassare). Po przedstawieniu w Bad Wildbad (2004) i koncercie w Paryżu (2008) opera została ostatecznie wykonana po raz pierwszy na Rossini Opera Festival w Pesaro w 2012 roku z Ewą Podleś w roli tytułowej. Spektakl został powtórzony w Pesaro w 2016 roku.
Treść opery Żona władcy Persji Cyrusa Amira jest więziona przez Babilończyków. Król Babilonii Baltazar zamierza ją poślubić, ale ona jest wierna Cyrusowi. Ten próbuje uratować żonę i syna, więźniów okrutnego tyrana. Przybywa do Babilonu, ale wkrótce zostaje odkryty i schwytany. W kajdanach opłakuje swój los i przysięga Bogu Izraela, że po zwycięstwie uwolni także Żydów z niewoli. Baltazar wierzy, że wygrał, ale podczas uczty na ścianie pojawia się płonący napis Mane, tekel, fares. Mędrcy mają rozwikłać znaczenie tych słów. Pojawia się prorok Daniel zapowiadający rychłą śmierć Baltazara i rozpad imperium.