W 1939 rodzinę Stojki zmuszono, podobnie jak innych miejscowych Romów w tym okresie, do osiedlenia się. Wóz taborowy, którym przemieszczała się po kraju, posłużył wówczas jako materiał do skonstruowania niewielkiego, drewnianego domostwa. Wzniesiono go nieopodal Wiednia. Zmiany w sposobie życia stały się też przyczynkiem do zmiany sposobu zarobkowania. Zarówno ojciec Stojki, jak i jej bracia podjęli zatem pracę w fabrykach.
Przeżycia i doświadczenia wojenne W styczniu 1941 ojciec Stojki został aresztowany. Następnie wysłano go do obozu koncentracyjnego w Dachau. Później mężczyznę uwięziono w obozie w Neuengamme nieopodal Hamburga. Następnie został przeniesiony do obozu koncentracyjnego w Sachsenhausen. Wreszcie w listopadzie 1942 umieszczono go w centrum eutanazyjnym w Hartheim, gdzie został zamordowany. Stojka, próbując przetrwać, ukrywała się w owym czasie wraz z matką oraz rodzeństwem. Krótko później nazistowskie represje dotknęły już bezpośrednio Stojkę. Na początku marca 1943 aresztowano ją, a także wraz z rodziną osadzono w wiedeńskim więzieniu Rossauer Lände. Krótko później wysłana została do obozu koncentracyjnego Auschwitz-Birkenau. Otrzymała tam numer obozowy Z6399. Była więźniarką tak zwanego obozu cygańskiego. W 1944 przeniesiono ją do Ravensbrück, wreszcie w 1945 trafiła do Bergen-Belsen.