Podobnie jak i inni członkowie społeczności romskiej nie doczekała się oficjalnego uznania cierpień, których doświadczyła, żyła zresztą w środowisku, w którym utrzymano w mocy niektóre akty prawne o wyraźnym antyromskim wydźwięku. Dodatkowo w 1948 federalny minister spraw wewnętrznych wydał okólnik przestrzegający przed Romami podającymi się za więźniów hitlerowskich obozów koncentracyjnych. Dokument ten zresztą wykorzystywał nazistowską terminologię, wspominał na przykład o tak zwanej cygańskiej pladze.
Rozpoznawalność zdobyła stosunkowo późno, w latach 80. jako jedna z pierwszych zaczęła się wypowiadać publicznie na temat ludobójstwa Romów. Początki jej aktywności zbiegły się ze zmianami zachodzącymi w społeczeństwie austriackim, w tym z jego większą otwartością na rozliczenie własnej wojennej, często nazistowskiej przeszłości. Z czasem Stojka stała się istotnym głosem w ramach nie tylko austriackiej, ale również europejskiej społeczności romskiej. W tym też charakterze w 2011 wzięła udział w spotkaniu z papieżem Benedyktem XVI. Występowała przeciwko rasizmowi oraz wynikłej zeń dyskryminacji. Starała się przełamywać stereotypy narosłe przez stulecia wokół swej macierzystej społeczności.