John Barrymore, właśc. John Sidney Blyth (ur. 15 lutego 1882 w Filadelfii, zm. 29 maja 1942 w Los Angeles) – amerykański aktor, występujący w repertuarze szekspirowskim, który wsławił się rolą Hamleta.
8 lutego 1960 otrzymał własną gwiazdę w Alei Gwiazd w Los Angeles znajdującą się przy 6667 Hollywood Boulevard.
Życiorys Pochodził z rodziny aktorskiej. Urodził się w Filadelfii jako syn Maurice’a Barrymore i Georgiany Emmy Drew. Podobnie jak jego brat Lionel i siostra Ethel, zamierzał oderwać się od rodzinnej tradycji teatralnej i stać się artystą w stylu Gustave Doré, jednak gdy ojciec zachorował na syfilis, postanowił rozpocząć karierę aktorską, upatrując w tym większej szansy na duży zarobek. Gdy miał 13 lat, zaczął naukę w jezuickiej szkole w Waszyngtonie.
Grał na Broadwayu w sztukach: Glad of It (1903–1904), Pantaloon / Alice Sit-by-the-Fire (1905–1906), His Excellency the Governor (1907), The Boys of Company "B" (1907), Toddles (1908), Stubborn Cinderella (1909), Łowca fortun (The Fortune Hunter, 1909–1910), Wujek Sam (Uncle Sam, 1911) czy A Slice of Life (1912). Jego najbardziej znaną rolą na Broadwayu przez wiele lat był pijany operator sieci bezprzewodowej w farsie Dyktator (The Dictator, 1904).