Wsławił się na Broadwayu rolą Ryszarda III (1920) i Hamleta (1923); nawet brytyjscy widzowie okrzyknęli, że była to jedna z najlepszych, jeśli nie najlepsza interpretacja melancholii Duńczyka.
Jako aktor filmowy zadebiutował rolą Beresforda Krugera w niemej komedii romantycznej Jamesa Searle’a Dawleya An American Citizen (1913), a po udanym debiucie zagrał jeszcze w dziewięciu filmach wytwórni Famous Players Film Company, m.in. Bertiego Joyce’a w komedii The Lost Bridegroom (1916). W kinie często kreował role, które wymagały zniekształcenia fizycznego lub groteskowego makijażu. Zagrał w filmach: Dr Jekyll i pan Hyde (1920), Don Juan (1926), The Sea Beast (1930), Svengali (1931), Ludzie w hotelu (1932), A Bill of Divorcement (1932), Romeo i Julia (1936).
Od wczesnych lat młodości był uzależniony do alkoholu. Przez problemy z nałogiem coraz gorzej radził sobie w pracy, m.in. miał problem z zapamiętywaniem tekstów. W drugiej połowie lat 30. mieszkał w klinice dla alkoholików Kelley’s Rest Home. W drugiej połowie tejże dekady występował w spektaklu Moje drogie dzieci. W latach 40. zagrał m.in. w filmie The Great Profile.