Sprawa Mitroanii stała coraz lepiej.

Mitroania spostrzegła, że wszyscy oprócz Euecjusza noszą maski. Trybunał powołał Chozroesa, jako rzeczoznawcę w sprawie położenia gwiazd względem siebie. Mitroania płynęła tymczasem po Oksosie na Zgodzie Narodów z Arsamuchem, Chozroesem i Numerianem. Budziła się i słyszała już tylko dalsze wywody Euecjusza. Oślepła bowiem od wpatrywania się w źródło ognia podziemnego, którym jest Słońce. Części Słońca odrywały się od niego i oddalając się krzepły w planety. Słońce więc i Bóg Stwórca był tą samą osobą. Mitroania budziła się. Kwintyliusz przegrywał. Istniała więc nadzieja, że odzyska wolność i wzrok. Tymczasem Septymiusz tłumaczył Decjuszowi, że Platon miał rację w sprawie Atlantydy. Mitroanię nawiedzały ukłucia za użycie przenośni. Septymiusz usprawiedliwiał się przed Decjuszem, potem znikał. Słuchała opowieści o jego wędrówkach. Musiała tylko leżeć bez ruchu i bez słowa. Gdy tak leżała trąbienie rogów ogłosiło najciemniejszą godzinę nocy. Jak w nikomedyjskim pałacu Dioklecjana.