W XIX w. korzystne warunki gospodarcze sprawiały, że nastąpiła kolejna fala migracji Kwenów. Do Norwegii przyciągały ich możliwości uprawy ziemi i rybołówstwo, ale też rozwijający się przemysł wydobywczy, m.in. kopalnia miedzi w Kåfjord w Alcie w 1826. Łączenie pracy na roli z praca w kopalni nie było rzadkością. Do urbanizującego się regionu przyjeżdżali służący, robotnicy, rzemieślnicy i kupcy, a wykształceni zatrudniali się w administracji. W II poł. XIX w. do migracji skłaniała możliwość podjęcia pracy przy budowie dróg i linii kolejowych. Przyjazdy do północnej Norwegii najczęściej kończyły się trwałym osadnictwem Kwenów. Według spisu powszechnego z 1845 w obecnym hrabstwie Troms zarejestrowano ok. 1000 Kwenów. W Finnmark było ich ok. 1700 (13% ludności). Do 1875 liczba Kwenów wzrosła do 3500 w Troms (8% ludności) i 5800 w Finnmark (25% ludności). W niektórych miejscowościach odsetek Kwenów był znacznie wyższy. Szczególnie rozległa była osada Kwenów w Vadsø. W latach 70. XIX w. Kwenowie stanowili tam ok. 60% mieszkańców.