Tradycyjne osadnictwo kweńskie obejmuje północne Troms i Finnmark. W północnym Troms wyróżnia się miejscowość Skibotn, gminy Nordreisa i Kvenangen, natomiast w zachodnim Finnmarku gminy Alta i Porsanger z wioskami Lakselv i Børselv. We wschodnim Finnmarku ważną rolę pełnią wioski Bugøynes, Neiden i Pasvik w południowym Varanger. Po północnej stronie fiordu Varanger wskazuje się na Vestre Jakobselv, Vadsø i Skallelv. Kwenowie mieszkają też w Tana. Dawniej w Vardø mieszkało wielu Kwenów, ale ich liczebność spadła.
Tożsamość Język i kultura W trzymaniu odrębności języka kweńskiego, należącego do ugrofińskiej grupy językowej, pomogła religia. Kwenowie byli Laestadianami. Duchowni kładli nacisk na używanie języka ojczystego w liturgii, nauczaniu i modlitwie, także wielu księży luterańskich spoza ruchu Laestadian popierało prawo Kwenów do nauczania religii w ich języku ojczystym.
W II poł. XIX w. władze Norwegii prowadziły wobec Saamów i Kwenów aktywną politykę narodową. W niektórych miejscach fiński był nauczany do 1936, ale jego użycie gwałtownie spadło.