Silny nurt nacjonalistyczny, hasło „jeden naród – jeden naród – jeden język” i wynikającego z tego postawy rasistowskie nie przyczyniały się do pielęgnowania języka Kwenów, którzy byli postrzegani jako zagrożenie, ponieważ mieszkali na terenach graniczących z Finlandią, która w latach 1809–1917 była Wielkim Księstwem w carskiej Rosji. W pewnym momencie władze norweskie zakazały używania języka kweńskiego i fińskiego w szkołach i kościołach. Ustawa o sprzedaży ziemi z 1902 objęła Kwenów i Samów, ustalono, że tylko osoby posługujące się językiem norweskim mogą kupować ziemię. Przepis ten rzadko był przestrzegany, ale przyczynił się do stygmatyzacji mniejszości etnicznych w Norwegii. Stąd też wielu Kwenów i Saamu zaprzeczało swojej tożsamości albo ją ukrywało.

Język i kultura Kwenów przetrwały do II wojny światowej w większości kweńskich osad w północnej Norwegii. Zakaz fińskiego jako języka nauczania zniesiono w końcu lat 60. XX w., w szkołach podstawowych dopiero w 1980.

Rewitalizacja W latach 80. XX w.