W grudniu 1945 repatriowany do Wrocławia, gdzie podjął pracę jako starszy asystent Kliniki Stomatologicznej Uniwersytetu i Politechniki we Wrocławiu. Od 1947 organizator i kierownik Zakładu i Katedry Dentystyki Zachowawczej Uniwersytetu i Politechniki we Wrocławiu. W 1948 został zastępcą profesora, w 1955 – docentem, zaś w 1958 – profesorem nadzwyczajnym Akademii Medycznej we Wrocławiu. Był dyrektorem Oddziału Stomatologii Wydziału Lekarskiego w latach 1960–1962.
Wypromował 7 doktorów, m.in. Stanisława Potoczka. Publikował wiele prac z zakresu etiologii i patogenezy próchnicy oraz parodontologii. Autor podręcznika Zagadnienia z zakresu stomatologii zachowawczej. oraz monografii pt. Przyzębica. Przewodniczący Oddziału Dolnośląskiego PTS i jego członek honorowy. Był kontynuatorem lwowskiej szkoły naukowej prof. Antoniego Cieszyńskiego i twórcą pojęcia „przyzębica”.
Odznaczony m.in. Złotym Krzyżem Zasługi (1952), Medalem X-lecia PRL (1955), odznaką „Za wzorową pracę w służbie zdrowia”, naukową nagrodą im.