Minimalny zasięg pocisku wynosi 65 m, a maksymalny jest ograniczony długością przewodu sterującego i dla BGM-71A wynosi 3000 metrów.

Z tyłu pocisku znajduje się lampa ksenonowa, której błyski są wykrywane przez system celowniczy i przez to znane jest położenie pocisku, a system celowniczy może korygować jego lot. Celność wczesnych wersji pocisków TOW w warunkach poligonowych była oceniana na 66%, począwszy od TOW-2 (po wprowadzeniu modulacji błysków lampy) – na 80%.

Wersje pocisków BGM-71 XBGM-71A/BGM-71A – pierwsza wersja pocisku o zasięgu 3000 m i przebijalności pancerza do 600 mm. BGM-71B – wprowadzona do produkcji w 1976 roku jako następca BGM-71A różniąca się od pierwowzoru wydłużonym do 3750 metrów zasięgiem. Modyfikacja ta została przeprowadzona dla potrzeb wyrzutni śmigłowcowych, w celu zapewnienia możliwości strzelania z większych odległości. Odmianą ćwiczebną pocisku w tej wersji był BTM-71B. W 1973 roku firma Texas Instruments opracowała system celowniczy pracujący w podczerwieni, pozwalający na skuteczne użytkowanie pocisków TOW także w nocy. BGM-71C – zbudowana w ramach programu ITOW (od Improved TOW – ulepszony TOW) wersja, zdolna przebijać nowoczesne typy opancerzenia.