Główną modyfikacją pocisku była głowica wyposażona w większą wkładkę kumulacyjną i wystającą sondę z zapalnikiem uderzeniowym powodującym detonację w optymalnej odległości od pancerza. Sonda wysuwała się po wystrzeleniu pocisku. Przebijalność pancerza przez pocisk BGM-71C wynosiła 700 mm. Wersja ćwiczebna pocisku – BTM-71C. BGM-71D TOW 2 – opracowana w 1983 roku wersja pocisku z większą głowicą, wydłużoną sondą z zapalnikiem, oraz nowym wydajniejszym silnikiem rakietowym. Ulepszono system naprowadzania przez modulację błysków lampy ksenonowej będącej znacznikiem położenia pocisku, zwiększającą odporność na zakłócenia (np. emitowane przez rosyjski system Sztora). Grubość przebijanego pancerza zwiększyła się do 800 mm. BGM-71E TOW 2A – wersja pocisku opracowana w 1984 i wdrożona do produkcji w 1987 roku, zdolna do przebijania pancerzy reaktywnych. Głowica bojowa pocisku zbudowana była w ten sposób, że na końcu wystającej sondy umieszczono mały ładunek kumulacyjny (prekursor), którego zadaniem była detonacja segmentu pancerza reaktywnego, a następnie po określonym czasie, detonacja głównej głowicy bojowej zdolnej przebić pancerz konwencjonalny o grubości do 1000 mm. W celu zrównoważenia dodatkowej masy głowicy umieszczonej na końcu sondy, w części ogonowej pocisku zastosowano balast.