Na przełomie XVIII i XIX w. kompleks klasztornych zabudowań został rozbudowany. W latach 1796–1807 wzniesiony został nowy główny sobór monasterski Kazańskiej Ikony Matki Bożej zaprojektowany przez Iwana Starowa i F. Jemieljanowa. Na ceremonii położenia kamienia węgielnego był obecny car Paweł I z synami Aleksandrem i Konstantym. Rok po oddaniu soboru do użytku architekt J. Szełkownikow opracował projekt nowego zespołu budynków klasztornych, by powstał jeden zespół w stylu klasycystycznym. Budynki mieszkalne dla mniszek wzniesiono w latach 1814–1822, natomiast od 1810 do 1832 r. trwała budowa osobnego skrzydła przeznaczonego dla przełożonej monasteru. Obok tego budynku w latach 1810–1816 w północnej części kompleksu zbudowano cerkiew św. Mikołaja Tulskiego, w której nabożeństwa odbywały się jesienią i zimą. Świątynia ta została wzniesiona na miejscu starszej cerkwi pod tym samym wezwaniem, pierwszej cerkwi, w której Kazańska Ikona Matki Bożej była wystawiona dla kultu. Wreszcie w latach 1865–1867 wzniesiono wieżę wjazdową z cerkwią nadbramną Mądrości Bożej. W latach 1882–1887 powstał natomiast budynek mieszczący cerkiew Podwyższenia Krzyża Pańskiego, klasztorny szpital, piekarnię i magazyn szat duchownych.