Po rewolucji październikowej gimnazjum i reszta majątku jego fundatorki zostały upaństwowione. Szkołę przekształcono w liceum tatarskie. Pomimo wstawiennictwa Icchaka Rachmatulina, narodowego komisarza oświaty Tatarskiej Autonomicznej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej, i jego pism wysyłanych do Moskwy, Fatisze nie przyznano renty, co spowodowało, że pozostała bez środków do życia.
W czasie wojny domowej ewakuowano ją do Omska, a następnie do Baku. Później mieszkała w Moskwie pod opieką syna Jakuba. Po ataku Niemiec na ZSRR znalazła się ponownie w Kazaniu pod opieką synowej. Ostatnie 16 miesięcy spędziła leżąc w pościeli na zwykłej skrzyni.
Pochowano ją na cmentarzu tatarskim w Kazaniu.
Przypisy
Kategoria:Urodzeni w 1886 Kategoria:Zmarli w 1942 Kategoria:Tatarzy