Zdarzenie to miało niespodziewane następstwa, gdyż pod wrażeniem utraty okrętu i wcześniejszych braków sukcesów eskadry hiszpańskiej, wiceadmirał Pareja załamał się nerwowo i 29 listopada popełnił samobójstwo. Na stanowisku hiszpańskiego głównodowodzącego zastąpił go jednak energiczny dowódca fregaty pancernej „Numancia”, komodor Casto Méndez Núñez.
Sformowanie koalicji W tym czasie, rządy dyktatorskie w Peru objął Mariano Prado, który 5 grudnia 1865 zawarł sojusz antyhiszpański z Chile. W styczniu 1866 do sojuszu dołączyły Boliwia i Ekwador, a 14 stycznia 1866 państwa te wypowiedziały wojnę Hiszpanii. Boliwia i Ekwador nie miały floty, lecz ich udział w wojnie utrudniał zaopatrywanie i naprawy eskadry hiszpańskiej. Peru miało jedynie kilka okrętów oraz dopiero budowało nowe okręty pancerne w Europie, lecz wysłało swoją dostępną flotę w celu połączenia jej w sojuszniczą eskadrę, pod dowództwem chilijskiego admirała Manuela Blanco Encalada. Dwie fregaty peruwiańskie „Apurímac” (34 działa) i „Amazonas” pod dowództwem komandora Manuela Villara, a następnie dwie nowo zakupione we Francji korwety „Unión” i „America”, w grudniu i styczniu dołączyły do trzech okrętów chilijskich, które założyły bazę w Abtao w zatoce Ancud koło wyspy Chiloé. Fregata „Amazonas” jednak wkrótce zatonęła na skałach.