W 1901 roku socjaliści powołali organizację Federterra skupiającej robotników rolnych – w chwili założenia grupy liczyła ona 150 tysięcy członków (w 1906 roku liczyła już 280 tysięcy osób). W połowie września 1904 roku doszło do pierwszego ogólnokrajowego strajku generalnego we Włoszech. W 1906 roku z inicjatywy socjalistów powołano Włoską Powszechną Konfederację Pracy, 70% członków grupy liczyli działacze skupieni w FederterraPartie Socjaldemokratyczne Europy, Książka i Wiedza, 1982, s. 414..
W pierwszych latach nowego stulecia w partii wystąpiły silne prądy rewolucyjnego syndykalizmu wiązanego z Georges’em Sorelem. Zjazd partyjny w Bolonii z kwietnia 1904 roku okazał się kolejnym przeforsowaniem na stanowisku kierownictwa. Władzę w partii objęli przedstawiciele partyjnej skrajnej lewicy. IX Zjazd który odbył się dwa lata później był zjazdem na którym starły się ze sobą dwie największe frakcje – reformistyczna i rewolucyjna. Na zjeździe wyłoniła się trzecia z frakcji – integrystyczna zajmująca pozycje centrowePartie Socjaldemokratyczne Europy, Książka i Wiedza, 1982, s. 414-415..