W 1905 roku doszło na kilka miesięcy do obalenia rządu Giovani Giolittiego, głównie na skutek protestów ze strony prawicy nacjonalistycznej i radykalnych socjalistów. Po nieudanych strajkach, we wrześniu 1908 roku zwołano X Zjazd, kierownictwo partii uznało strajk generalny jako jedynie „groźną broń”, takiej klasyfikacji sprzeciwili się rewolucyjni syndykaliści, w wyniku narastającego konfliktu, z partii jeszcze w czasie trwania Zjazdu, wydaleni zostali zwolennicy teorii syndykalistycznej. Niezadowoleni z polityki partyjnej skrajnej lewicy, działacze partii odsunęli tę frakcję od władzy i wybrali nowe kierownictwo składające się z przedstawicieli skrzydła reformistycznego. Także we Włoskiej Powszechnej Konfederacji Pracy władzę objęli reformiści a Bissolati przejął kierownictwo „Avanti!”. Nowe reformistyczne kierownictwo związku zawodowego objęło też hegemonię nad większością ruchu ludowegoPartie Socjaldemokratyczne Europy, Książka i Wiedza, 1982, s. 415..

W okresie wojny libijskiej i I wojny światowej