Cykl rozwojowy Zarodniki Dictyostelium discoideum są małe, w kształcie kapsułek i kiełkują po umieszczeniu ich na wilgotnym agarze. Powstałe z nich ameby wchodzą w stan wegetatywny, podczas którego żerują, pochłaniając bakterie i wielokrotnie dzielą się, tworząc swobodnie pływające, niezależne komórki potomne. Kiedy ameby osiągną krytyczną liczbę, która jest zależna od dostaw pożywienia, zaczynają gromadzić się i płynąć w kierunku centralnego punktu zbiorczego. Tworzą strumienie, które następnie zbierają się w większe rzeki. Łączenie się w strumienie jest wynikiem chemotaksji będącej odpowiedzią na cAMP pochodzący z małej grupy komórek ameboidalnych, które utworzyły centrum agregacji. Początek agregacji oznacza koniec wzrostu, odżywiania i podziału komórek. Bonner szczególnie podkreślił tę cechę, podejrzewając, że w okresie agregacji procesy wzrostu i morfogenezy są całkowicie oddzielne i dlatego stwarzają wyjątkową okazję do badania ruchów komórkowych niezależnie od wzrostu. Rzeczywiście, ta cecha pozwoliła Bonnerowi odkryć, że agregacja była wynikiem chemotaksji, której odkrycie stanowiło podstawę do wielu prac eksperymentalnych. Powstały agregat ameb jest powszechnie nazywany pseudoplazmodium (nibyśluźnią), i liczy od kilkuset do 100 000 komórek. Wielkość pseudoplazmodium wynosi od 0,1 do 2 mm w zależności od liczby ameb.