Następnie nibyśluźnia rozpoczyna okres wędrówek trwający do dwóch tygodni. W tym czasie porusza się z szybkością około 2 mm na godzinę, z taką samą prędkością poruszają się także poszczególne ameby w okresie agregacji. Ostatni zestaw ruchów morfogenetycznych jest opisywany jako okres kulminacyjny lub faza owocnikowania, kiedy nibyśluźnia obraca się do góry, tworząc szypułkę podtrzymującą okrągłą masę zarodników na wierzchołku. Bonner opisał ruchy zaangażowane w tę skomplikowaną transformację jako analogiczne do ruchów odwróconej fontanny: komórki „wylewały się” na zewnątrz, gdzie zostały uwięzione i zestalone na rosnącej łodydze. Komórki na przedniej krawędzi pierwotnej agregacji w kształcie pocisku stają się komórkami szypułki, a komórki tylne stają się komórkami przetrwalnikowymi.

W okresie agregacji komórki brak zróżnicowania między komórkami nibyśluźni, dopiero później oniektóre z nich tworzą komórki szypułki lub zarodników. Wczesne prace Rapera wykazały, że jeśli pociął nibyśluźnię na różne części, każda z nich zachowała zdolność tworzenia pełnego owocnika.