Marek Antoni Pawłowicz (ur. 9 listopada 1789 w Łohiszynie, zm. 24 lipca 1830 w Warszawie) – polski geolog, profesor Królewskiego Uniwersytety Warszawskiego.
Życiorys Urodził się we wsi Łohiszyn w okolicach Pińska, jego ojciec był żołnierzem kawalerii litewskiej w okresie I Rzeczypospolitej. Pierwsze nauki pobierał w domu oraz szkołach pijarskich w Lubieszowie oraz Dąbrowicy. Ukończył gimnazjum w Wilnie oraz Uniwersytet Wileński, gdzie studiował literaturę polską i łacińską, historię, matematykę, fizykę i historię naturalną. W 1808 otrzymał stopień kandydata filozofii oraz został nauczycielem prywatnym i również uczył w witebskim gimnazjum.
Zgłosił się na egzaminy ogłoszone przez Komisję Rządową Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego Królestwa Polskiego dla kandydatów na organizujący się Królewski Uniwersytet Warszawski. Po zdanym egzaminie został skierowany na zagraniczne studia specjalistyczne w dziedzinie fizyki a zwłaszcza mineralogii, geologii i hutnictwa. Wyjechał do Wiednia, a następnie do Linzu i Salzburga gdzie zwiedzał kamieniołomy, kopalnie rud metali i saliny. W Monachium zapoznał się z różnymi zakładami naukowymi i gabinetami historii naturalnej. Pod koniec 1817 przybył do Paryża i rozpoczął studia w Écoles des Mines, Faculté des Sciences i Collège de France.