We Freibergu saskim uczył się w Akademii Górniczej. Otrzymał członkostwo towarzystw naukowych w Jenie i Lipsku, wśród jego nauczycieli był m.in. F. Mohs.
W 1821 dostał przydział pracy do Liceum Warszawskiego jako nauczyciel botaniki i mineralogii. W tym samym roku został powierzony mu nadzór nad gabinetem mineralogicznym uniwersytetu ze zdaniem uporządkowania zbiorów.
W latach 1824–1825 odbył zagraniczną podróż w celach leczniczych i w jej trakcie prowadził obserwacje geologiczne, zbierał okazy skał, skamieniałości i minerałów jak również, z polecenia St. Staszica interesował się zaawansowaniem prac nad pomnikiem Mikołaja Kopernika, Józefa Poniatowskiego i Wacława Potockiego realizowanymi przez B. Thorvaldsena.
Po powrocie do Warszawy zastępował Adama Kitajewskiego w katedrze chemii na Królewskim Uniwersytecie Warszawskim i prowadził wykłady z chemii ogólnej oraz zajęcia w laboratorium. W 1825 został profesorem w Szkole Przygotowawczej do Instytutu Politechnicznego. Był członkiem Towarzystwa Przyjaciół Nauk w Warszawie. W 1829 otrzymał nominację na profesora mineralogii Królewskiego Uniwersytetu Warszawskiego.