Zaparcie może być również wywołane przyczynami: mechanicznymi, np.: hemoroidy i związane z nimi unikanie defekacji, zwężenie jelit przez naciek nowotworowy lub zapalny, blizny, ucisk z zewnątrz, niedrożność jelit, u niemowląt i dzieci choroba Hirschsprunga, toksycznymi, np.: alergią na białko mleka krowiego (głównie u dzieci), zatrucie ołowiem i arsenem, po podaniu niektórych leków, jak opium i atropiny, czynnościowymi, np.: zaparcia atoniczne u obłożnie chorych i osób w podeszłym wieku, choroby gorączkowe, charłactwo, zaparcie spastyczne.
psychicznymi, np.: silny stres (rozwód, śmierć małżonka, utrata pracy), jadłowstręt psychiczny, depresja,
metabolicznymi, np: niedoczynność tarczycy, cukrzyca, hiperkalcemia.
niektórymi lekami albo połączeniami kilku leków o działaniu zapierającym, np: neutralizującymi kwasy żołądkowe zawierającymi tlenek glinu lub wapnia, antycholinergicznymi, sympatykomimetycznymi, przeciwparkinsonowskimi, moczopędnymi, trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi, blokerami receptorów 5-HT, opiatami (stosowanymi w celu leczniczym lub u osób uzależnionych), fenytoiną, kodeiną i środkami przeciwkaszlowymi, żelazem, środkami przeciwdrgawkowymi, sukralfatem. Jedną z częstszych przyczyn zaparcia jest lekceważenie uczucia parcia na stolec, co prowadzi do zaburzenia