odruchu defekacyjnego.
Epidemiologia W oparciu o określoną definicję, zaparcia występują u 2% populacji, częściej u kobiet, dzieci (ale rzadko u niemowląt) i osób starszych.
Diagnostyka Rutynowym badaniem jest palpacja brzucha. Każdy pacjent z dolegliwościami o znacznym nasileniu powinien poddać się badaniu per rectum. Próbkę kału należy zbadać na obecność krwi utajonej. Należy także podjąć diagnostykę w każdym wypadku obecności czarnych stolców lub krwi w kale. W niektórych wypadkach zleca się morfologię pod kątem niedokrwistości, hematokryt oraz ob.
Niekiedy pomocne są rektoskopia, sigmoidoskopia, kolonoskopia i wlew kontrastowy. Bardziej szczegółowe metody diagnostyczne są swoiste do wyżej wymienionych przyczyn zaparć.
Leczenie
Leczenie zależy od przyczyny wywołującej. W leczeniu objawowym stosuje się środki przeczyszczające, choć niekiedy jest to niewskazane. Profilaktycznie należy z diety wyłączyć pokarmy ciężkostrawne, tłuszcze zwierzęce oraz wysoko przetworzone węglowodany takie jak biała mąka, słodycze, ponieważ pokarmy te długo zalegają w jelitach i żołądku.