część Uniwersytetu al-Mustansirijja), której dyrektorem był historyk Ibn al-Fuwati.

Wzorem dla Jakuta były dzieła wcześniejszego o dwa stulecia nadwornego kaligrafa Abbasydów, Ibn al-Bawwaba (zm. 1022). Zgodnie ze słynną anegdotą opanował jego styl w stopniu tak doskonałym, iż pewnego razu udało mu się zwieść samego kalifa i przekonać go, że sporządzona przez niego kaligrafia wyszła spod ręki jego wielkiego poprzednika. Jednak reputacja Jakuta ma swoje źródło nie w jego umiejętności naśladownictwa, ale kaligraficznych innowacjach. Miał doprowadzić do perfekcji proporcjonalny dukt (pismo) wypracowany przez Ibn Muklę, a udoskonalony przez Ibn al-Bawwaba, w którym wymiary liter wyznaczano za pomocą wielkości diakrytycznych kropek, koła i półkola kreślonych czubkiem trzcinowego pióra. Dzięki wprowadzonej przez niego metodzie przycinania szpica trzcinki na skos pismo stało się bardziej eleganckie i rytmiczne. W rezultacie pozostając wierny regułom proporcji wypracowanym przez Ibn Muklę, Jakut nadał nową, bardziej wyrafinowaną formę sześciu klasycznym duktom pisma (suls, naschi, muhakkak, rajhani, tauki, rika), która stała się kanoniczna. Uważano go za mistrza każdego z „sześciu piór”, jak odtąd je nazywano.